Home | DigiShot | Finger Dance | DigiBook | Watercolor Portfolio | Money Goes BZ | Resumé | Bout' Me
 
 

เรื่องเกิดที่ร้านตัดผม
เรื่องตัดผมสำหรับผมแล้วเป็นเรื่องน่าเบื่อมาก เพราะต้องไปนั่งเฉยๆอยู่เป็นชั่วโมงให้ช่างตัดผมตลุยเกศาทีละนิดทีละหน่อย ผมมักจะหลับไประหว่างตัดผมเป็นประจำ ช่างตัดผมต้องคอยสะกิดเป็นระยะๆ สมัยก่อนนานมาแล้วประมาณ 10 ปีก่อนเห็นจะได้ จะมีร้านตัดผมมาเปิดอยู่หน้าปากซอยบ้านผมเอง ผมไม่เคยเงยหน้าขึ้นมองป้ายชื่อร้านนี้สักที จนกระทั่งทุกวันนี้ยังไม่รู้เลยว่าชื่อร้านอะไร รู้แต่ว่าคนตัดเป็นสาวสวยชื่อคุณจิ๋ม หน้าตาน่ารักแต่งตัวทันสมัยมาก เคยชวนคุยจนรู้ว่าเธอ ออกจากบ้านมาตั้งแต่อายุ 15 แล้วก้อไปอยู่ร้านเสริมสวยเป็นลูกมือตั้งแต่นั้นด้วยใจรัก จากนั้นเธอก้อไปเรียนเอาจริงเอาจังที่โรงเรียนเสริมสวยแห่งหนึ่ง จึงได้มาเปิดร้านตัดผมเป็นของเธอเอง ร้านนี้ทำให้ผมเปลื่ยนทัศนะคติในการตัดผมโดยสิ้นเชิง เนื่องจากเธอเป็นคนสวยและลีลาการตัดผมของเธอนั้นไม่เหมือนใคร ด้วยเหตุอันใดมิทราบได้ หลังจากที่ผมไปใช้ชีวิตอยู่อเมริกาสามปีกว่าๆ กลับมาร้านนี้ก้อหายไปแล้ว เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับที่จะเล่าหรอก แต่พอพูดถึงร้านตัดผม ก็เลยคิดถึงร้านตัดผมในดวงใจขึ้นมา จะเป็นการบังเอิญหรืองัยไม่ทราบได้ มันมีร้านตัดผมมาเปิดใหม่ที่ปากซอยบ้านผมตรงที่เดียวกับที่ที่เคยเป็นร้านของคุณจิ๋ม แต่เจ้าของร้านไม่ใช่เธอ
ร้านนี้ปรกติจะมีช่างตัดหนึ่งคนซึ่งก้อคือเจ้าของร้าน แล้วก้อช่างสระอีกคนหนึ่งเป็นคนช่วย ผมเคยไปใช้บริการอยู่สองสามครั้งแล้ว ตัดดีไม่แพ้ร้านตัดผมชื่อดัง แถมถูกอีกต่างหาก

วันนั้นประมาณสองทุ่มเห็นจะได้ผมก้อเข้าไปใช้บริการร้านเธอ ตอนนั้นเธอกำลังตัดผมให้ลูกค้าคนหนึ่งอยู่ ส่วนลูกมือเธอนั้นกำลังทำเล็บเท้าให้กับลูกค้าอีกคนหนึ่ง เธอให้ผมรอ เพราะไม่มีใครว่างที่จะมาสระผมให้ ผมนั่งลงข้างๆโซฟาที่ลูกค้านั่งทำเล็บเท้าอยู่ ความรู้สึกมันเกิดขึ้นยังงัยก้อไม่รู้ ลองจินตนาการดูสิว่าผมกำลังรอสระผม และกำลังรอให้คนที่กำลังทำเล็บเท้าให้ลูกค้าคนนั้น มาสระผมให้กับผม คิดดูแล้วมันรู้สึกแปลกๆ พิกลๆ ใครไม่เคยคงไม่รู้สึก ผมมองไปที่เล็บเท้าของลูกค้าคนนั้น แล้วก้อคิดไปต่างๆนานา ว่าถ้าผมลุกออกไปตอนนี้แล้วไม่ตัดผม เธอจะว่าอะไรมั้ย มุขเก่าคงใช้ไม่ได้แล้ว เนื่องจากผมเคยมาตัดผมที่ร้านนี้ทีนึงแล้ว ตอนนั้นลืมเอากระเป๋าตังค์มา ตัดไปครึ่งๆกลางๆเพิ่งจะคิดได้ว่าลืมเอาตังค์มา เราก้อเริ่มตะหงิดๆ ว่าเอางัยดีว่ะตู ตัดเสร็จแล้วค่อยบอกว่าลืมเอาตังค์มาเค้าคงคิดว่าจะเบี้ยวเค้าแน่เลยเพราะยังไม่รู้จักกับเธอ คิดไปคิดมาก้อเอาว่ะ ผมก็เลยหันควับไปพูดกับเธอว่า "ตายแล้ว ลืมปิดเตาแก๊สที่บ้าน..." แล้วก้อรีบถอดผ้าคลุมแล้วลุกออกมาจากร้านเธอทันที ในที่สุดผมก้อกลับมานั่งพร้อมกระเป๋าสตางค์ แล้วบอกกับเธอว่า "ดีนะที่ไฟไม่ไหม้" คิดแล้วก้อฮาดี แต่ครั้งนี้คงใช้มุขเดิมไม่ได้ ความรู้สึกไม่อยากสระผมมีมากขึ้นเรื่อยๆ ตาผมจดจ่อแต่นิ้วเท้าของลูกค้าคนนั้น ยิ่งคิดยิ่งทรมาน

ถึงตอนนี้ถ้าเป็นคุณจะทำอย่างไรกันครับ การแก้ปัญหาของแต่ละคนคงจะแตกต่างกันไป ส่วนผมนั้น คิดไม่ออก ได้แต่หันมาปรับความรู้สึกกับตัวเองว่า "ไม่เป็นไรน่า ยาสระผมคงช่วยได้" แต่เหมือนทำบุญไว้มากยังงัยก้อไม่รู้ เจ้าของร้านเธอตัดผมให้ลูกค้าเสร็จพอดี ก่อนที่ผู้ช่วยเธอจะทำเล็บเท้าให้กับลูกค้าอีกรายเสร็จ โชคดีจึงเป็นของผม เธอหันมาบอกผมว่า "เดี๋ยวดิฉันสระให้เองละกันค่ะ" เห้อออ โล่ง..อก... เรื่องดีดี ก้อมีที่ร้านตัดผมนะ แม้จะไม่มีคุณจิ๋ม แต่อย่างน้อย ผมก้อไม่ต้องไปสระผมต่อคิวจากทำเล็บเท้าคนอื่น....อี๋...


me@pongtorn.com


 
Rev300
DigiBook™ All Rights Reserved. Copyright 2003.