Home | DigiShot | Finger Dance | DigiBook | Watercolor Portfolio | Money Goes BZ | Resumé | Bout' Me
 
 
มองคนละมุมสองมุม
มุมมองของคนแต่ละคนนี่ บางครั้งเอามานึกดูก็ขำพิลึก ยกตัวอย่างเรื่องเล่าเรื่องนึงที่มีมุขขำเล็กๆ มาขายได้ในวงสนทนาครั้งแล้วครั้งเล่า เรื่องเกิดขึ้นที่ร้านขายข้าวมันไก่แห่งนึง ย่านเยาวราช เด็กนักเรียนกลุ่มหนึ่ง เข้ามานั่งสั่งข้าวมันไก่เสียงดังว่า "แปะๆ เอาข้าวมันไก่ไม่เอาหนัง สี่จาน" อาแป๊ะแก่เจ้าของร้านหันควับมาตอบว่า "ลื้อรอกังเลี๋ยว คงเยอะรอนิกนึง" สักพักนึงใหญ่ๆ อาแปะก็ยกข้าวมันไก่มาให้สี่จาน พร้อมน้ำซุปร้อนๆ ตุ๋ยเป็นเด็กนักเรียนในกลุ่ม เหลือบไปเห็น นิ้วหัวแม่มือของอาแปะนั้น จุ่มลงไปในน้ำซุปควันฉุย.. ถ้วยที่แกกำลังยกเสริฟให้ ตุ๋ยจึงร้องทักขึ้นทันที "โอยอาแปะ… นิ้วมือลื้อจุ่มลงมาในน้ำแกงอั้วแล้ว" เพื่อนทั้งกลุ่มหันควับไปมองที่ชามน้ำซุป เห็นนิ้วมืออาแป๊ะดำปี๋จุ่มลงไปในน้ำแกงจริงๆ อาแป๊ะบรรจงวางถ้วยน้ำซุปทั้งหมดลงบนโต๊ะพร้อมกับหันไปตอบไอ้ตุ๋ยด้วยใบหน้ายิ้มแย้มว่า "ไม่เป็นไรอาตี๋..อั้วทนได้" ตุ๋ยหันมามองหน้าเพื่อนอย่าง งงๆ อมยิ้มนิดๆ มุมมองอาแป๊ะน่ารักดีนะ ตุ๋ยคิดในใจ ก่อนก้มหน้าซดน้ำซุปถ้วยนั้น

สมัยเรียนมัธยมปลาย มีเพื่อนผมอยู่คนหนึ่งชื่อไก่ จำได้ว่าวันนั้นเป็นวันเรียนวิชาพุทธศาสนา กับอาจารย์ชำนะ ท่านผู้อ่านอาจจะจินตนาตามไปได้เลยว่า ท่านอาจารย์ชำนะของผม ท่านเป็นอาจารย์ที่พูดช้าถึงช้าที่สุด เนิบๆ ไปเรื่อยๆ ฟังแล้วชวนนิพพานอย่างยิ่ง แต่อีกนัยหนึ่ง ฟังแล้วก็เกิดสมาธิขึ้นในจิตได้บางขณะ วันนั้นเป็นวันที่อาจารย์ท่าน นำข้อสอบที่ได้สอบในวันก่อน มาเฉลยในห้อง ท่านเฉลยมาจนถึงข้อสุดท้าย มาหยุดอยู่ที่คำถามที่ว่า พระพุทธเจ้าท่านตรัสอะไรกับพระอานนท์ก่อนนิพพาน แล้วอาจารย์ท่านก็เงยหน้า ขยับแว่นนิดนึง ก่อนหันช้าๆมาที่นายไก่ แล้วพูดว่า "นายยยยก่ายยย…. เธออออตอบบบอารายยยยมาเนี่ยยยยย ข้อนี้ ครูม่ายยยยเคยยยยสอนนนนเธออออออย่างนี้เลยหนาาาาาา" นายไก่ทำท่าเลิ่กลั่กเกาหัวสองทีแล้วตอบไปว่า "ผมจำไม่ได้แล้วครับว่าผมตอบอะไรไป มีอะไรหรือป่าวครับอาจารย์" อาจารย์ท่านทำคิ้วขมวดแบบสโลโมชั่น ก่อนที่จะล้วงเอาข้อสอบของนายไก่ออกมาอ่านดังๆหน้าห้องว่า "นายก่ายยยย เธอตอบบบว่าาาา พระพุทธเจ้าาาาท่านนตรัส บ๊ายบายยยย กับพระอานนท์ก่อนนนนิพพานนนนน" เสียงเฮเพื่อนๆ ตามมาลั่นเหมือนยกกองเชียร์ทีมบอลอังกฤษมาไว้ในห้อง นายไก่รำพึงเล็กๆกับเพื่อนๆว่า "ก็กูตอบไม่ได้นี่หว่า…"

คำตอบของนายไก่ทำให้ผมคิดอะไรได้สองสามอย่าง ผมแอบขำและนึกชมเพื่อนอยู่ในใจ ถ้าผมเป็นอาจารย์ชำนะ ผมจะให้คะแนนท่วมท้นกับคำตอบข้อสุดท้ายของนายไก่นี้ไปแล้ว เพื่อนผมคนนี้เป็นคนที่มีมุมมองแปลกๆ พรสวรรค์อันนี้ส่งผลให้เขาเข้าไปเรียนอยู่ในคณะสถาปัตย์จุฬาได้ไม่ยากเย็นนัก เคยสังเกตุมั้ยว่า เรามักจะมีความเครียดเล็กๆ ในเวลาเข้าห้องสอบและในขณะที่ทำข้อสอบอยู่ สมัยที่ผมเรียนอยู่จุฬาในปีแรกๆ ผมมีความรู้สึกเสียวๆ หวั่นๆ ท้องไส้ปั่นอย่างบอกไม่ถูก ทุกๆ ครั้งก่อนเข้าห้องสอบ เคยคิดเสมอว่าเพื่อนผมมันเก่งฉิบ ผมกำลังเรียนอยู่ท่ามกลางยอดมนุษย์อุลตร้าแมน แล้วผมจะไปรอดมั้ยนี่ เข้าห้องสอบทีไร ออกอาการเอ๋อทุกที มีอยู่ครั้งนึงที่ผมทำข้อสอบมาจนถึงข้อสุดท้าย แล้วอยู่ๆเหมือนมีอารายมาดลใจให้ระลึกถึง สัจธรรมชีวิต "บ๊ายบาย" ที่นายไก่ให้ผมและเพื่อนๆไว้สมัยมัธยมปลาย ผมหยุดทำข้อสอบชั่วขณะ เงยหน้าขี้นมามองเพื่อนๆที่นั่งทำข้อสอบกันอยู่ อย่างเงียบสนิท อืมมม… พวกเรากำลังทำอารายกันอยู่ ทุกคนเหมือนอยู่ในภวังค์ความเครียด ก้มหัว หน้ายุ่งกันหมด คิดได้เหมือนนายไก่ก็คงดีสิ ที่ดึงอารมณ์ขันของตนออกมาได้ในยามเครียดๆเช่นนี้ จะเครียดไปทำไมว่ะ มันก็แค่การสอบ เฮ้อ หายใจลึกๆ นึกขำเล็กๆ หายเครียดเป็นปลิดทิ้ง ผมก้มหน้าทำข้อสอบต่อไปด้วยใจที่ใหม่กว่าเดิม

me@pongtorn.com


 
Rev300
DigiBook™ All Rights Reserved. Copyright 2003.