Home | DigiShot | Finger Dance | DigiBook | Watercolor Portfolio | Money Goes BZ | Resumé | Bout' Me
d


Day 12: Wed May5, 2004 (Leh)

วันนี้ตื่นสายเพราะเหนื่อยมาจากการเดินทางเมื่อวาน พวกเราตื่นกันตอนเก้าโมงกว่าๆ วันนี้ไม่มีโปรแกรมไปเที่ยวไหน แค่รอ Flight mี่จะลงไปเที่ยวราชาสถานอินเดียตอนกลาง (Rajjastthan) ในวันพรุ่งนี้ พวกเราเลยเดินไปเที่ยวตลาดกันอีกตามเคย เดินเล่นกินน้ำแอปเปิ้ล น้ำแอปเปิ้ลที่นี่ก้ออร่อยดีนะ แต่รสชาดจะไม่เหมือนกันทุกขวดเพราะมันทำกันแบบอุตสาหกรรมครัวเรือน รสจึงไม่เที่ยงเท่าไหร่นัก


บรรยากาศทั่วไปของเมืองเลห์ ถ่ายรูปทิ้งทวนก่อนจาก
รูปทางซ้ายเป็นร้านขายเครื่องประดับ พวกสร้อยคอ กำไล
รูปกลางเป็นตรอกซอกซอยในเมืองเลห์
ส่วนรูปขวาเป็นรถ Truck ที่เห็นได้ทั่วไปในเมืองสีสันก้อสดใสจ๊าบสุดๆอย่างที่เห็นนี่ล่ะ


ซ้ายนี่ก้อเป็น Post Office ที่ผมเอา Postcard ไปส่ง ส่วนรูปขวาก็เป็นป้อมตำรวจในตลาดนั่นเองดูขลังพิลึกเนอะ

พวกเราแยกกันเดินเล่นซื้อของในตลาด ผมซื้อ postcard ส่งหาเพื่อนๆที่เมืองไทย ค่าส่ง postcard กลับเมืองไทยก้อแผ่นละ 8 รูปีเท่านั้น ผมเดินไปจนกระทั่งถึงลานกลางแจ้งอันหนึ่ง เค้ามีการแข่งขัน Cricket ด้วย ที่นี่กีฬาที่ฮิตที่สุดเห็นจะเป็นเจ้า Cricket นี่ล่ะครับ เค้าจะจัดแข่งแบบใหญ่ๆปีละครั้งเดียว ถือเป็นโอกาสดีของพวกเราที่ไปที่นั่นได้ประจวบเหมาะพอดี สนาม Cricket ที่นั่นไม่ได้หรูหราเลย เพราะมันคือที่ดินโล่งๆ แล้วมีคนไปมุงๆ เท่านั้นเอง ไม่มีที่นั่งเชียร์เท่ห์อย่างบ้านเราหรอก


สนาม Cricket แบบกลางแจ้งสุดๆ เค้าจัด Cricket Tournament แบบนี้ปีละครั้งเท่านั้น เห็นมั้ยว่าวิวสุดยอด ข้างหลังเป็นเทือกเขาหิมาลัยหิมะตรึม..

แล้วผมก็เลยไปแวะกินกาแฟร้านเดิมในตลาดซึ่งก้อขอยืนยันอีกครั้งเสียงดังๆว่าสวัสดีคอฟฟี่ อร่อยกว่าเป็นไหนๆ กาแฟที่นี่แก้วละแค่ 10 รูปี วันนี้แวะซื้อหนังสือ North India (Lonely Planet) ด้วย เพราะคุยกันว่าอาจจะแยกกันไปตอนลงไปเที่ยวที่ Rajastthan เพราะไอ้ต่อมันอยากลุยเดี่ยวถ่ายรูปซึ่งจะได้ไม่ต้องพะวงเพื่อนๆ


ชาวบ้านจะเอาพวกผลไม้แห้งมาขายข้างทางในเมืองแบบที่เห็นนี่ล่ะครับ ส่วนรูปขวาก็เป็นสาวขายกาแฟที่ร้านในเมืองที่ผมพูดถึงนั่นเอง

ช่วงที่เราจะกลับจากเลห์ไปราชาสถานเนี่ย เป็นช่วงที่เริ่มมีนักท่องเที่ยวเข้ามาเที่ยวมากขึ้นในเมืองแล้ว เพราะจะเริ่มเข้าเทศกาลท่องเที่ยวของที่นี่แล้ว เห็นได้จาก Guest House ที่เราพักนั้นมีนักท่องเที่ยวมาพักเยอะขึ้นเรื่อยๆ มีจาก ญี่ปุ่น สวิซ ฝรั่งเศษ เยอรมัน นอร์เวย์ อเมริกา แล้วก้อ เกาหลี ดูสิ International สุดๆ เพื่อนๆปาเข้าไปค่อนโลกแล้ว แฮ่ๆๆ มีเรื่องตลกเกิดขึ้นกับพวกเราในวันนี้ด้วยครับท่านผู้ชม อ่านแล้วขำแต่พองามเพราะผมกำลังจะนินทาไอ้น้องหนุ่ยตัวอ้วนพีนะครับ คือว่าวันนี้เป็นวันสุดท้ายที่จะอยู่ทางตอนเหนือของอินเดีย พวกเราก้อเลยออกมาหาอะไรกินทิ้งทวนก่อนจาก เราตกลงกันไปกินที่ร้านอาหารห้าดาวชื่อว่า Amdo Cafe' รายการอาหารที่พวกเราตะบันสั่งก้อเป็นอย่างนี้ครับ มี Roasted Chicken, Fried Chicken, ซุปไก่, ข้าวหมกไก่, ข้าวผัดผัก Amdo แล้วก้อแกงกะหรี่ไก่ โอยกินกันจนจะขันได้อยู่แล้วครับ มีแต่ไก่ พวกเราตะบันกินกันเหมือนทีวีแชมเปี้ยน พวกเราเป็นชายกินแบบนี้คงไม่เท่าไร แต่คุณน้องหนุ่ยสิครับกลัวขาดทุนหรืองัยไม่ทราบ กินแบบยัดหมอน ทั้งอิ่มทั้งเลี่ยน พวกเรากลับไปถึงที่พักด้วยความรู้สึกเบื่อโลก อยากอ้วกมากๆ อย่างที่บอกหล่ะครับ ผู้ชายไม่เท่าไร แต่ไอ้คุณน้องหนุ่ยสิครับกลับมากอดโถชักโครกอ้วกไปหนึ่งยก ขำก้อขำ สงสารก้อสงสาร เห้อ...ไอ้น้องเอ้ย... อย่างนี้หล่ะครับที่เค้าเรียกว่ากินจนอ้วกแตกอ้วกแตน.....